Αποκλειστική συνέντευξη της Κατερίνας Παπαποστόλου στη Μαρία Γισδάκη.

Η Κατερίνα Παπαποστόλου είναι μια Δασκάλα που μετρά κάθε χρόνο χιλιάδες χιλιόμετρα σε όλη την Ελλάδα για να εκπαιδεύσει φιλοζωικά μαθητές στα ελληνικά σχολεία αλλά και ενήλικες σε δημόσιες δράσεις. Με μια τεράστια εμπειρία στην εκπόνηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων μέσα στις σχολικές τάξεις που διδάσκει εδώ και 19 χρόνια, οι σπουδές της, η δυναμικότητα και η επαναστατικότητά της αλλά και το αεικίνητο του χαρακτήρα της, την κατατάσσουν σίγουρα ανάμεσα στις γυναίκες που αποφάσισαν να κυνηγήσουν τα μεγάλα όνειρά τους, μα εργάζονται σκληρά για αυτά. Με συνοδοιπόρους τη Διώνη, τον Άξελ και τον Πόθο, τρεις πρώην αδέσποτους και πολύ κακοποιημένους σκύλους που είναι σήμερα εγκεκριμένοι από το ΥΠΕΠΘ για όλα τα σχολεία γενικής και ειδικής αγωγής, εργάζεται ως Δασκάλα σε ένα χωριό της Ημαθίας, δρα εθελοντικά σε πολλά σχολεία κάνοντας φιλοζωικές ενημερώσεις με τις Ζω.Ε.Σ., το τέταρτο αγαπημένο παιδί της όπως τις αποκαλεί, ενώ τα σαββατοκύριακα ταξιδεύει με την οικογένειά της σε όλη την Ελλάδα για τις παρουσιάσεις των βιβλίων της, αλλά και για να στηρίξει τους εθελοντές της σε δράσεις τους.

Μεγαλωμένη από παιδί με υιοθετημένους σκύλους, είναι γνωστή η τεράστια αγάπη της για αυτούς μα και η συμπόνια της για όλα τα ζώα, για των οποίων τα δικαιώματα μάχεται από παιδί! Υπέρμαχος της άποψης πως για να αλλάξει ο κόσμος, πρέπει να αλλάξει αρχικά ο καθένας από εμάς, κάνοντας ακόμη και μια ελάχιστη αλλαγή κάθε φορά, έχει αφιερώσει όλη τη ζωή της στην προώθηση μαθημάτων φιλοζωίας και ενσυναίσθησης σε μικρούς και μεγάλους, εντός και εκτός των σχολείων. Σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, με ειλικρίνεια πάντα στις απαντήσεις της, μιλά για το όραμά της, για τα βιβλία της αλλά και για την κατάσταση της φιλοζωίας στη χώρα μας.

Ποια είναι η Κατερίνα Παπαποστόλου και ποια η Διώνη;
Αιφνιδιαστική ερώτηση όσον αφορά εμένα! Καθώς σήμερα μπορώ να πω πως έγινα τελικά όλα όσα ονειρευόμουν και ένα σκαλί ακόμη νομίζω θέλω για να φωνάξω πως έκανα κάθε μου όνειρο μέχρι σήμερα πραγματικότητα! Προερχόμενη από δύο εκπληκτικούς γονείς με τόση αγάπη μεταξύ τους, τους οποίους χώρισε μονάχα ο θάνατος, θα μπορούσα να είμαι σήμερα δικηγόρος, δημοσιογράφος, πιανίστρια, ζωγράφος, γλύπτρια ή και θεατρολόγος, καθώς πέρασα και έμεινα αρκετά χρόνια ή να φλερτάρω με την ιδέα τους ή να τα σπουδάζω!

Τελικά με κέρδισε το παιδικό μου όνειρο! Να μιλώ στα παιδιά για τα ζώα και το περιβάλλον, αλλά και να γράφω βιβλία για αυτά! Σπούδασα εκπαιδεύτρια σκύλων, γιατί το θεώρησα απαραίτητο για την εκπαίδευση των σκύλων μου αλλά και κάθε αδέσποτου σκύλου που διέσωζα και πρόσφατα εξειδικεύτηκα στην Ειδική Αγωγή που είναι ένας χώρος που κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος μέσα μου.

Ενώ οι σπουδές μου στη Ζωοθεραπεία στη Γαλλία και τα ταξίδια μου εκεί μου άνοιξαν ακόμη και τον τελευταίο κλειστό ορίζοντά μου. Αν με ρωτήσει κανείς τι νιώθω να είμαι πιο πολύ εκπαιδευτικός, εκπαιδεύτρια σκύλων ή συγγραφέας, αλήθεια δεν θα μπορούσα εύκολα να απαντήσω καθώς όλα αυτά «χορεύουν» μέσα μου σε έναν αρμονικό χορό που το 2015 με οδήγησε στην πιο συγκινητική μέχρι σήμερα ιδιότητά μου ως Ιδρύτρια Ζω.Ε.Σ.! Χάρη στη Διώνη! Η οποία, όπως είναι πια γνωστό, κακοποιήθηκε τόσο βάναυσα το 2011 στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, από όπου και κατάγομαι αλλά και μένω τα τελευταία 14 χρόνια.

Είναι αυτό που φαίνεται σε όλες τις φωτογραφίες της πια. Ένα αγέρωχο και δυναμικό πλάσμα που εδώ και 6 χρόνια μπαίνει μέσα στα σχολεία, με συνοδεύει σε κάθε μου δημόσια δράση, είναι το κεντρικό πρόσωπο στις παρουσιάσεις των βιβλίων μου, είναι αγωνίστρια τόσο που κάθε μέρα που περνά τη θαυμάζω ολοένα και περισσότερο για τη δύναμή της να συγχωρέσει τους ανθρώπους για όλα όσα της έκαναν και αν πρέπει να της προσδώσω και μια «επαγγελματική» ιδιότητα πια, τη θεωρώ ισότιμη με μένα Δασκάλα και εκείνη με εκπληκτικά θετικά αποτελέσματα ακόμη και σε παιδιά με σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες.

Η πιστοποίησή της από το IFZ ως «σκύλος εκπαιδευτικής διαμεσολάβησης και διαδραστικής εγρήγορσης» ήταν ένα υπέρλαμπρο μπράβο για όλα όσα έχει μέχρι σήμερα καταφέρει μέσα από τη συνάντησή της με περισσότερα από 200.000 παιδιά!

Τι ακριβώς είναι οι Ζω.Ε.Σ., πώς και πότε ξεκίνησε;
Οι Ζω.Ε.Σ. είναι μια αμκε που ιδρύθηκε το 2015 επίσημα, μιας που η δράση μου μέσα στα σχολεία μέσω των φιλοζωικών ενημερώσεων ξεκίνησε από το 2000. Είχαν περάσει αρκετά χρόνια που βάδιζα μόνη, μα ποτέ δεν σκέφτηκα να τα παρατήσω.

Το 2011, όταν βρήκα μαχαιρωμένη και πυροβολημένη τη Διώνη σε ένα πολύ κεντρικό σημείο της πόλης που ζω, σε μια μέρα ενός σεμιναρίου πρώτης γραφής και ανάγνωσης, δίπλα σε μια παρέα εκπαιδευτικών που έπιναν ανενόχλητοι τον καφές τους πλάι σε ένα πλάσμα που κυριολεκτικά αργοπέθαινε μέσα σε μια λίμνη αίματος, ήχησε μέσα μου το τελευταίο καμπανάκι κινητοποίησης πως αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει.

Βρήκα τη Διώνη σε μια περίοδο πολύ μεγάλου πένθους για μένα, καθώς λίγους μήνες πριν είχα χάσει τη μαμά μου με την οποία ήμασταν πολύ δεμένες καθώς στην ουσία με μεγάλωσε μόνη της, όταν πέθανε ο μπαμπάς μου στα 8 μου χρόνια. Η συνάντησή μου με τη Διώνη και η αναγκαιότητα να αναστήσω ένα τόσο φοβισμένο πλάσμα που ένιωθα να έχει την ανάγκη μου, με έβγαλαν από ένα σκοτεινό ψυχολογικό αδιέξοδο που είχα μπει και δεν ξέρω ποια θα ήταν τα αποτελέσματά του, αν δεν την είχα βρει.

Η Διώνη μου έσωσε τη ζωή και εγώ έσωσα τη δική της. Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε μια σχέση ζωής που επιθυμία μου τεράστια είναι να κρατήσει όσα χρόνια γίνεται περισσότερο. Καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως αντιδρώ υπερβολικά προστατευτικά πάνω της όσο και στους άλλους δύο σκύλους μου, μα αλήθεια είναι και οι τρεις τους νικητές από μια εφιαλτική κόλαση και νιώθω μέσα μου πως οφείλω να τους χαρίσω τη ζωή που τους αξίζει. Οι Ζω.Ε.Σ. λοιπόν που σήμερα αριθμούν περισσότερους από 100 εθελοντές σε Ελλάδα και Κύπρο και έχουν επισκεφθεί περισσότερα από 500 σχολεία αποτελούν μια πνοή ολοκληρωτικής αλλαγής στο ελληνικό φιλοζωικό εκπαιδευτικό κατεστημένο και όχι μόνο. Γκρεμίζουμε συθέμελα το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα σε ο,τι αφορά τις αντιλήψεις για τα ζώα και το περιβάλλον και χτίζουμε ένα νέο μοντέλο εκπαίδευσης με απώτερο στόχο τη μέρα όπου άνθρωποι και ζώα θα συμβιώνουν αρμονικά.

Πολεμούμε κάθε μορφή βίας και εμφυτεύουμε αισθήματα αγάπης, διδάσκοντας τη μεγαλύτερη αρετή, την ενσυναίσθηση! Και δεν σταματούμε να εκπαιδεύουμε ανθρώπινες ψυχές μέχρι να σιγήσουν όλες οι ακηδεμόνευτες κραυγές που ως εφιάλτες χρόνια τώρα με ξυπνούν τις νύχτες.

Υποστηρίζεται πέρα από το ΥΠΕΠΘ και από κάποιους άλλους φορείς πχ Τοπική Αυτοδιοίκηση; Επίσης πώς στηρίζεται οικονομικά όλος αυτός ο αγώνας;
Είναι τόσο σημαντικό και ελπιδοφόρο το ΥΠΕΠΘ να εγκρίνει τέτοιες δράσεις μέσα στα σχολεία που αφορούν την ισορροπημένη μετάδοση γνώσεων σχετικά με τα ζώα και το περιβάλλον. Χάρη επίσης στη συνεργασία μου με το Dog’ Voice, καταφέραμε και
πραγματοποιήσαμε εκστρατείες ενημέρωσης σε τρεις Δήμους της Αττικής μέχρι σήμερα και συνεχίζουμε φέτος και με πολλούς άλλους. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση σε γενικές γραμμές παραμένει αποστασιοποιημένη από την επικοινωνία της με τέτοιου τύπου δράσεις αλλά και είναι πια μεγάλη αλήθεια και από κάθε προσπάθεια διαχείρισης του αδέσποτου πληθυσμού, θεωρώντας πως ένα μαγικό ραβδάκι θα λύσει το θέμα. Προεκλογικές υποσχέσεις που παραμένουν στο «θα» στο μεγαλύτερο σύνολό τους. Όμως όπως και σε κάθε τομέα υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις που κάνουν τη διαφορά και μάχονται στο πλάι μας αλλάζοντας όλοι μαζί τον κόσμο.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση της πόλης που ζω μέχρι σήμερα πάντως δεν ανήκει σε αυτούς, καθώς, αν και έχει ενημερωθεί εδώ και τρία χρόνια για τις δράσεις μας ουδέποτε εξέφρασε την επιθυμία να συνεργαστεί. Αυτό μου προκαλεί συχνά θλίψη μα δεν με λυγίζει καθώς γνωρίζω πως, όταν ο κόσμος αλλάξει, ακόμη και αυτή η μειοψηφία που σήμερα αντιδρά με τόση αδιαφορία απέναντι στα ζώα, θα αναγκαστεί να συμπορευτεί μαζί μας.

Γεγονός πάντως είναι πως το μεγαλύτερο μέρος είτε της τοπικής αυτοδιοίκησης είτε ακόμη και το ίδιο το κράτος, θεωρεί ότι όλες αυτές οι δράσεις και τα χιλιάδες χιλιόμετρα που κάνουμε κάθε χρόνο πληρώνονται με κουκιά και με ρεβίθια! Ή είμαστε πάμπλουτοι που έχουμε λύσει το βιοποριστικό μας ζήτημα και έτσι κάνουμε το χόμπι μας, πληρώνοντας τα πάντα από την τσέπη μας, μέχρι να ματώσουμε τόσο οικονομικά και να μην μπορούμε να ανταπεξέλθουμε άλλο… Σε ένα τέτοιο όριο βρέθηκα και εγώ, μετά την τόσο δαπανηρή επένδυση όλου αυτού που σήμερα βλέπει κάποιος ως Ζω.Ε.Σ. και χάρη στον κόσμο που με στηρίζει τόσα χρόνια το ελάχιστο του καθενός τους είναι τεράστια βοήθεια για το τόσο δαπανηρό έργο μας σε όλα τα σχολεία και τις δημόσιες δράσεις της χώρας μας.

Τις Ζω.Ε.Σ. οικονομικά τις στηρίζει αποκλειστικά και μόνο ο κόσμος που μας αγαπά! Καμιά «μεγάλη» εταιρία και ίσως ευθύνομαι και εγώ σε κάποιο βαθμό σε αυτό, καθώς ποτέ δεν θα δεχόμουν να χορηγούμαι από εταιρίες που εκμεταλλεύονται ζώα προς όφελός τους. Αυτό θα ήταν κόντρα στις αξίες μου και εγώ δεν μεγάλωσα έτσι και ούτε θέλω να αλλάξω!

Πόσο ευαισθητοποιούνται οι γονείς αλλά και οι συνάδελφοί σου εκπαιδευτικοί, ώστε να μπορέσουν να εμφυσήσουν αυτή την ενσυναίσθηση στα παιδιά τους, έτσι ώστε να επικρατήσει τελικά και να γίνει στάση ζωής;
Μια πικρή και πονεμένη ιστορία η ερώτηση αυτή. Τις μεγαλύτερες πόρτες μου την έκλεισαν συνάδελφοι και γονείς όλα αυτά τα χρόνια. Το θετικό είναι πως κάθε φορά ακόμη και σε ένα πλήθος που είναι εναντίον μου, εμφανίζονται ελάχιστοι συμπαραστάτες μα τόσο δυνατοί που τίποτα δεν μπορεί να με αγγίξει, ώστε να τα παρατήσω. Βασικά δεν θα τα παρατήσω με τίποτα! Έχω θάψει τόσα πολλά ζώα πια με τα χέρια μου που έπεσαν αμαχητί από ανθρώπινα χέρια που δεν μου επιτρέπεται να μη φτάσω στο τέλος του δρόμου που είναι ένας κόσμος αρμονικής συνύπαρξης όλων των πλασμάτων που αν αναπνέουν και νιώθουν.

Κόντρα σε σκοτεινούς καιρούς με συναισθήματα νεκρά, δεν μπορώ παρά να είμαι απόλυτα ευγνώμων στον Διευθυντή του σχολείου μου που δεν σταματά να με στηρίζει στον αγώνα μου, σπουδαίος σύμμαχος σε αυτό το ταξίδι και δεκτικός σε κάθε νέα εκπαιδευτική πρόκληση. Οι συνάδελφοί μου σπάνια θα ασχοληθούν με το να εκπονήσουν ένα φιλοζωικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, καθώς εκεί είναι και όλη η ουσία των επισκέψεων μας ως Ζω.Ε.Σ. αλλά και των βιβλίων που γράφω, τα οποία μπορούν να σταθούν ως αυτόνομα εκπαιδευτικά εργαλεία μέσα και έξω από την τάξη.

Έχω την τύχη να συνεργάζομαι στο σχολείο πολλά χρόνια τώρα με εξαιρετικούς συναδέλφους που επίσης με στηρίζουν πολύ. Σε ό,τι αφορά τους γονείς, έχω συναντήσει γονείς να απειλούν για φόλες ακόμη και μέσα στην αυλή του σχολείου, να με καταριούνται μπροστά στους μαθητές μου, να πετροβολούν αδέσποτα και να κλαίνε τα παιδιά τους, γιατί λυπόντουσαν τα ζώα, να με καταγγέλλουν στη διεύθυνση ότι μαζεύω αδέσποτα μέσα στο σχολείο και έχω τύχει και γονείς στο ίδιο χωριό να συνεργαζόμαστε άριστα σε ένα εκπαιδευτικό φιλοζωικό διετές πρόγραμμα με καθημερινή παρουσία σκύλου στην τάξη.

Οι τόποι δεν κάνουν τους ανθρώπους. Σε κάθε κανόνα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Στην Κρήτη Δασκάλα έζησε εφιαλτικές στιγμές από τη συμπεριφορά των μαθητών μου στα ζώα και έδωσα μεγάλη μάχη να τους το αλλάξω αυτό, όμως έχω φίλους μου μένουν στην Κρήτη και λατρεύουν τα ζώα κάνοντας μεγάλο αγώνα για αυτά. Εγώ με τις εξαιρέσεις έχω μάθει να πορεύομαι πάντως. Με εκείνους τους λίγους τους εκλεκτούς συναδέλφους και εκείνους τους λίγους ή πολλούς πια γονείς που συναισθάνονται τον τεράστιο και επίμονο αγώνα μου να φέρω την αλλαγή στις ζωές των μαθητών μου και κατά συνέπεια και μελλοντικών Ελλήνων πολιτών.

Με εκείνους που αντιλαμβάνονται πως το να μάθεις να αγαπάς τα ζώα, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Τώρα αν έπρεπε να δώσω μια πιο συγκεκριμένη απάντηση, θεωρώ πως όχι, το μεγαλύτερο μέρος και των μεν και των δε, δεν ευαισθητοποιούνται προς αυτή την
κατεύθυνση.

Στην περιοχή που δραστηριοποιείσαι συνάντησες προβλήματα το πρώτο χρονικό διάστημα; Πώς τα αντιμετώπισες;
Η αλήθεια είναι ότι δραστηριοποιούμαι σε όλη την Ελλάδα πια! Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας στην περιοχή της Ημαθίας, της Πέλλας, της Θεσσαλονίκης και τα σαββατοκύριακα κυριολεκτικά ταξιδεύω σε όλη την Ελλάδα. Στην πόλη μου, αν μπορούσα να περιγράψω με μια δυο λέξεις το πόσο έχουν αγκαλιάσει αυτή την προσπάθειά μου, θα έλεγα με απόλυτη αδιαφορία!

Τόσο από τον Δήμο όσο και από τους συναδέλφους στα σχολεία. Όμως και πάλι θα πω το ίδιο με παραπάνω. Οι φωτεινές εξαιρέσεις όσο και ελάχιστες και αν είναι, έχουν τόσο φως γύρω τους που πραγματικά μου φωτίζουν υπέρλαμπρα τον δρόμο. Τις αντιμετώπιζα πάντοτε με χαμόγελο και κατά βάθος ήξερα και ξέρω πως θα έρθει η μέρα που θα είναι αδύνατον κάποιος να αντισταθεί στην αλλαγή! Εγώ προσωπικά γίνομαι η ίδια η αλλαγή που θέλω στον κόσμο να δω, γίνομαι ολάκερη αγάπη και βαδίζω πάντα μπροστά, μην κοιτώντας τις πέτρες που μου ρίχνουν στην πλάτη. Ξέρω που πάω, το πώς θα πάω εκεί και πού θέλω ακριβώς να φτάσω.Έχω όραμα με απόλυτα παιδαγωγικούς στόχους και προοπτικές, επαναστατώ ειρηνικά, δίνω φωνή σε όλους εκείνους που φωνή δεν έχουν και δεν βαδίζω στα τυφλά. Ένας είναι άλλωστε ο δρόμος της ειρήνης και της αγάπης.

Καθημερινά γινόμαστε αποδέκτες φρικαλέων κακοποιήσεων αδέσποτων και δεσποζόμενων ζώων. Πώς αισθάνεσαι και τι σκέφτεσαι μαθαίνοντας τέτοιου είδους περιστατικά;
Πώς να αισθάνομαι γενικά όταν βλέπω καταφύγια εθελοντών χωρίς πόρους να παλεύουν να φροντίσουν τα αδέσποτα, χωρίς κρατική επιχορήγηση, Δήμους να δοκιμάζονται από την οικονομική κρίση, και να μη διαθέτουν το παραμικρό ευρώ για τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων, φιλοζωικές να λογομαχούν στο διαδίκτυο, λες και έχουν τόσο ανυπέρβλητα θέματα να τους χωρίζουν, «φιλόζωοι» να καταριούνται και να χυδαιολογούν όλη μέρα, κηδεμόνες να εγκαταλείπουν τα ζώα τους γιατί μεταναστεύουν στο εξωτερικό,
νεογέννητα ζώα να πετιούνται στα σκουπίδια και άλλα να εγκαταλείπονται δεμένα στα βουνά, σε πάρκα, έξω από σχολεία και αυλές με την «προίκα» τους που αποδεικνύει μάλιστα πως είχαν το ζώο τους σαν μέλος της οικογένειας τους και σε ειδικές περιπτώσεις
ακόμη και με «μελοδραματικά» σημειώματα.

Από την άλλη, pet shop να πουλάνε ακόμη σε κλουβιά ζώα, εκπαιδευτές να δηλώνουν «θετικοί», αλλά να φορούν πνίχτες και ηλεκτρικά κολάρα στα σκυλιά για να τα εκπαιδεύσουν, τονίζοντας στους κηδεμόνες πως μόνο έτσι «σπάει ο τσαμπουκάς τους», παράνομοι εκτροφείς να ξεφυτρώνουν από παντού, σελίδες στο διαδίκτυο για παράνομα ζευγαρώματα και πουθενά σχεδόν πλήρης εφαρμογή των νόμων. Την ίδια στιγμή που οι «φιλόζωοι» λογομαχούν στο διαδίκτυο για το ποιος έσωσε πρώτος ένα ζώο ή έδωσε τα περισσότερα χρήματα για αυτό, ένα ακόμη ζώο πεθαίνει από τα χέρια ψυχικά άρρωστων που κυκλοφορούν ελεύθεροι και είναι για τα παιδιά που έρχονται επικίνδυνοι. Και όσοι δεν αγαπάνε τα ζώα, ας παλέψουν τουλάχιστον για αυτά τα παιδιά, αν όντως τα νοιάζονται περισσότερο.

Θεωρώ πάντως πως όλες αυτές οι σοκαριστικές εικόνες και τα βίντεο κακοποίησης, εκτός του ότι όλους εμάς μας θλίβουν βαθιά, ούτε προκαλούν τη συμπόνια του κόσμου ούτε νουθετούν τους μελλοντικούς εγκληματίες. Ίσα- ίσα θεωρώ τους οπλίζουν για το επόμενο έγκλημα, δίνοντας τους ιδέες!

Πώς αντιμετωπίζεις όλους εκείνους που εγκαταλείπουν τα ζώα τους;
Πώς να τους αντιμετωπίσω; Με μηδενική συναισθηματική νοημοσύνη και με πολλά δυστυχώς ψυχολογικά προβλήματα, επικίνδυνους για τη ζωή όσων τους συναναστρέφονται. Κρατώ όσο μπορώ τη ψυχραιμία μου και αναρωτιέμαι καμιά φορά πως ακόμη και τα παλιά μας ρούχα, παπούτσια ή αντικείμενα που τα βαρεθήκαμε τα χαρίζουμε σε όποιους τα έχουν ανάγκη. Πόσες φορές βάζω τα δυνατά μου να εξηγήσω τη ψυχολογία ενός ανθρώπου που έχει το θάρρος να ξυπνήσει το πρωί, να ετοιμαστεί, να μαζέψει την προίκα του σκύλου του, να τον βάλει στο λουρί και κείνος γεμάτος χαρά να τον ακολουθήσει και να μην γνωρίζει πως είναι για κείνον τελευταία του βόλτα και να τον παρατήσει σε σημείο που εκείνος να μην μπορεί να γυρίσει με μοναδικό του προορισμό τον θάνατο.

Αλήθεια αδυνατώ να πιστέψω πως μπορεί κανείς που έχει συμβιώσει με ένα ζώο για δέκα και παραπάνω χρόνια, έχει τη δύναμη να το εγκαταλείψει. Βέβαια όσο πλέον μέσω του διαδικτύου διαφαίνεται η ευαισθησία όλων αυτών των ανθρώπων ηρώων που συμπονούν τα πλάσματα αυτά, όλοι αυτοί οι υπάνθρωποι τα παρατάνε πλέον σε πάρκα, ώστε να μεταθέσουν το πρόβλημα στον πρώτο ευαίσθητο που θα περάσει και δεν θα δεχτεί στη συνείδησή του να αφήσει το ζώο εκεί δεμένο. Είμαι τόσο απογοητευμένη πολύ συχνά, αλλά έχω βάλει στόχο ζωής όσα παιδιά περάσουν από τα χέρια μου είτε μέσω της διδασκαλίας μου στο σχολείο είτε μέσα από τις Ζω.Ε.Σ. να γίνουν υπεύθυνοι κηδεμόνες κρατώντας από το χέρι τα κατοικίδια τους μέχρι την τελευταία τους πνοή! Αυτό και μόνο σημαίνει υπεύθυνη κηδεμονία ζώου. Τελεία και παύλα!

Πόσο εύκολο ήταν να γράψεις την αυτοβιογραφία του ενός από τους σκύλους σου και κατά συνέπεια και κάθε αδέσποτου σκύλου; Όσο εύκολο είναι να ακούς κάθε νύχτα για πολύ καιρό τις σοκαριστικές κραυγές ενός σκύλου που έχεις διασώσει και δεν μπορεί να κοιμηθεί τις νύχτες από τους εφιάλτες του. Το Δώρο είχε γραφτεί πριν χρόνια ως ένα ημερολόγιο του πώς εγώ βίωνα τη συμβίωση μαζί με ένα τόσο κακοποιημένο πλάσμα. Όμως μια νύχτα του 2016 σκίστηκε για να ξαναγραφεί από την αρχή ως ένα ημερολόγιο της Διώνης όμως τελικά! Σκέφτηκα πως όλοι εμείς δεν σταματάμε να μιλάμε για τα ζώα που διασώζουμε. Και δεν είναι το «μπράβο» που υποθέτουν πολλοί πως θα θέλαμε να ακούσουμε, μα η ανάγκη να μοιραστείς την αγάπη που σου παρέχει τόσο απλόχερα ένα ζώο που εσύ έσωσες. Ένιωσα πως ήρθε η στιγμή να μιλήσει η Διώνη και να γίνει η φωνή όλων των σκύλων που βίωσαν την κακοποίηση σε ακατάλληλα χέρια.

Είναι τόσο συγκινητικό πως αυτό το πλάσμα μου έχει φέρει τόσο εξαιρετικά δοτικούς ανθρώπους στη ζωή μου που με στήριξαν αλλά και με στηρίζουν σε κάθε σημαντική απόφαση που θα πάρω. Αν δεν υπήρχαν οι τόσο σημαντικοί συντελεστές των βιβλίων μου και κυρίως αν δεν υπήρχε ο εκδότης τους, ο Βασίλης Γουλιέλμος και η εκδοτική του εταιρία Welldone που αγκάλιασαν με τόση αγάπη τα μεγάλα όνειρά μου, στηρίζοντάς με συχνά τόσο συγκινητικά, κανένα από τα βιβλία μου ίσως δεν θα μπορούσε αυτά τα δύσκολα οικονομικά χρόνια να εκδοθεί. Το Δώρο είναι μια πορεία προς τη νίκη και γεμάτο συγκινήσεις, μα κυρίως μια αληθινή ιστορία για όσα βίωσε η Διώνη και θέλησε να τα πει.

Είναι ένας οδηγός αγάπης που διαβάζοντάς το αναδεικνύεις πραγματικά τα καλύτερα και πιο αγνά κομμάτια του εαυτού σου. Η πορεία του Δώρου με οδήγησε να κρατήσω από το χέρι τη Διώνη και να μπούμε στο παλάτι!

Με μουσικές και γιορτές και να χτίσουμε το Νέο Σχολείο. Και έτσι να γεννηθεί «Η Μεγάλη Επιστροφή» που πραγματικά αποτελεί ένα επαναστατικό κείμενο αγάπης, ενσυναίσθησης, συμπόνιας, κατανόησης του διαφορετικού αλλά κυρίως ισότητας και δικαιοσύνης στις σχέσεις ανθρώπων και ζώων αλλά και σεβασμού στο περιβάλλον.

Ένα διπλό βιβλίο, μεσαιωνικό παραμύθι για μεγάλους από τη μια και παιδικό μουσικό εικονοβιβλίο από την άλλη, ένα εξαιρετικό εκπαιδευτικό εργαλείο στα χέρια των εκπαιδευτικών αλλά και σπουδαίος αρωγός μου στα νέα ταξίδια μου μέσα στα σχολεία που θα συνοδεύονται από δραματοποιήσεις κομματιών της ιστορίας, μουσικοκινητικά παιχνίδια, βιωματικά εργαστήρια, εικαστικές κατασκευές και πολλά άλλα που θα αναδεικνύουν την πολυθεματικότητα του νέου μου βιβλίου.

Αρκετά ιδιαίτερο το εξώφυλλο του Δώρου, το ίδιο ιδιαίτερο και το διπλό εξώφυλλο της Μεγάλης Επιστροφής; Θα ήθελες να μας μιλήσεις λίγο για τη σημειολογία τους;
Η αλήθεια είναι πως αν και το εξώφυλλο από όσο ξέρω είναι μια από τις πιο σημαντικές αποφάσεις μιας έκδοσης ενός βιβλίου και κάτι που αποφασίζεται, αφού γραφεί η ιστορία, στη δική μου περίπτωση ήταν και στα δύο μου βιβλία κάτι που αποφάσισα πριν ακόμη ξεκινήσω να γράφω. Με μια μικρή διαφορά πως το εξώφυλλο της Μεγάλης Επιστροφής ήθελα το 2017 να το βάλω στο Δώρο! Όμως μια νύχτα προβληματισμού, μου ‘ρθε στο μυαλό αυτή τη εικόνα της ένωσης των δύο προσώπων μας, ώστε να της χαρίσω παράλληλα και την όραση του ενός ματιού μου που εκείνη της στέρησε ο «δράκος» και η μεταφορά των σκέψεων μου στην Κατερίνα Ταρουνά που το φιλοτέχνησε, όπως και της Μεγάλης Επιστροφής, «γέννησε» αυτό το εξαιρετικό και τόσο αποκαλυπτικό εξώφυλλο για το πρώτο μου βιβλίο.

Μια εικόνα που πάντα θα με συγκινεί βλέποντάς την. Σε ό,τι αφορά το εξώφυλλο της Μεγάλης Επιστροφής, αυτό είχε αποφασιστεί και ζυμωθεί μέσα μου τη στιγμή που έγραψα την τελευταία μου λέξη στο Δώρο! Ξέρετε, η Μεγάλη Επιστροφή που πολλοί θεωρούν πως είναι η συνέχεια του Δώρου, νιώθω συχνά να προηγείται με κάποιο τρόπο αυτού. Αφορά εκείνη τη μεγάλη νύχτα που η Διώνη αποφάσισε να μπει νικήτρια στο παλάτι, ηγέτιδα ενός πρωτάκουστου αγώνα για τα δικαιώματα των ζώων, υπέρμαχος της προστασίας του πλανήτη.

Και αυτό θα ήταν αδύνατο να το πετύχει μόνη χωρίς τη βοήθεια των ανθρώπων! Οπότε η Διώνη σε κεντρικό φόντο με ένα ανθρώπινο χέρι να της φορά το στέμμα, με ένα σκοτεινό και ανίκητο παλάτι πίσω της και μια τεράστια πόλη όπου εκείνη έδωσε μάχη για τη ζωή της και ένα σπαθί δράκου καρφωμένο στη γη ως ένδειξη παντοτινής ανακωχής. Ένα εξώφυλλο που συνεχίζει και στην πίσω πλευρά του βιβλίου, την οποία, όταν γυρίσεις ανάποδα γίνεται το κανονικό εξώφυλλο του βιβλίου όπου η Μωβ Νεράιδα που συμβολίζει κάθε νεράιδα που θέλει να αλλάξει τον κόσμο, βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη και τελικά αντικρίζει έναν σκύλο!

Τη Διώνη που συμβολίζει την κάθε Διώνη. Αυτό το βιβλίο ήρθε για να σφραγίσει μια εποχή όπου η μισοζωία θα λάβει τη θέση πια που της αξίζει. Στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!

Πού μπορούμε να βρούμε τα βιβλία σου;
Τα δύο βιβλία μου, «Το Δώρο» και τη «Μεγάλη Επιστροφή» αλλά και το τετράδιο εκπαιδευτικών φιλοζωικών δραστηριοτήτων «Το Δώρο της Διώνης», όλα από τις εκδόσεις Welldone, μπορείτε να τα βρείτε με ηλεκτρονική παραγγελία στο www.welldone.com.gr ή
στη σελίδα μας Ζω.Ε.Σ στο facebook, συνοδευόμενα από ένα δώρο έκπληξη για κάθε αναγνώστη, ώστε να στηρίξετε με το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων τους τον αγώνα μας στα σχολεία της χώρας αλλά και αδέσποτα πλάσματα που φροντίζουμε, στην Αλυσίδα Πολιτισμού Ιανός και σε επιλεγμένα σημεία πώλησης σε όλη την Ελλάδα.

Απάντηση